Pokazywanie postów oznaczonych etykietą strumień magnetyczny. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą strumień magnetyczny. Pokaż wszystkie posty

sobota, 1 sierpnia 2015

Generator izotopowy Michaela Meyera i Yvesa Mace

Jest to francuski patent o numerze FR2680613, złożony 19 sierpnia 1991, zatytułowany Activateur pour Mutation Isotopique, zawierający kilka interesujących informacji. Opisany układ jest samodzielnym konwerterem mocy w stanie stałym, który pozyskuje duże ilości energii ze zwykłej sztabki żelaza.

Wynalazcy opisali używaną technikę efektem mutacji izotopowej, gdyż przemienia ona zwykłe żelazo (izotop 56) w izotop 54, uwalniając po drodze duże ilości energii elektrycznej. Nadmiar energii może być wg nich użyty do zasilenia inwerterów, silników oraz generatorów.

Opis mechanizmu, używanego w urządzeniu, brzmi następująco:

Niniejszy wynalazek używa zjawiska fizycznego, na które zwracamy uwagę i nazywamy je przemianą izotopową. Fizyczna zasada stosuje się do izotopu 56, który zawiera 26 protonów, 26 elektronów i 30 neutronów, dając całkowitą masę równą 56,52 MeV. Jednak faktyczna masa wynosi 55,8 MeV. różnica pomiędzy nimi wynosi więc 0,72 MeV, co odpowiada energii spójności wynoszącej 0,012857 na nukleon.
Zatem, jeżeli dostarczymy dodatkowe 105 eV energii do izotopu żelaza 56, wówczas energia spójności wyniesie 0,012962 na nukleon, co odpowiada izotopowi 54. Wywołana w ten sposób niestabilność przekształci izotop 56 w 54, powodując uwolnienie dwóch neutronów.
Proces ten generuje nadmiar energii w ilości 20 keV, gdyż izotop żelaza 54 ma tylko 0,7 MeV, podczas, gdy izotop 56 ma 0,72 MeV. Aby dokonać tej konwersji, użyliśmy zasady magnetycznego rezonansu jądrowego.

Praktyczne dokonanie tego odbywa się za pomocą trzech uzwojeń oraz żelaznej ramki, zamykającej ścieżkę strumienia magnetycznego, jak pokazano na poniższym diagramie:

Cewka 1: Zasilana prądem stałym, wytwarza 0,5 T, zmieniając sztabkę żelaza w elektromagnes.

Cewka 2: Wytwarza 10 militesli, będąc zasilana prądem przemiennym o częstotliwości 21 MHz o przebiegu sinusoidalnym.

Cewka 3: Jest to cewka wyjściowa, dostarczająca prąd przemienny o napięciu 110v, 220V lub 380V, o częstotliwości ok 400Hz, w zależności od ilości uzwojeń.

Ten prosty i tani układ posiada potencjał produkowania użytecznej energii elektrycznej przez bardzo długi czas. Wynalazcy twierdzą, że urządzenie można okablować tak,aby samo się napędzało, wciąż napędzając urządzenia zewnętrzne. Cewka 1 zmienia pręt żelaza w elektromagnes, którego strumień magnetyczny zamknięty jest w pętlę przez żelazny uchwyt. Cewka 2 oscyluje w częstotliwości atomów żelaza 56, co doprowadza do przemiany izotopowej i uwalniania nadmiarowej energii. Cewka 3 nawinięta jest w celu wygodnego odzyskiwania napięcia wyjściowego.


Przetłumaczono z: Chapter3: The Michael Meyer and Yves Mace Isotopic Generator.

Przetłumaczył: Łukasz Buczyński

poniedziałek, 7 lipca 2014

Thane C. Heins

Thane rozwinął, przetestował i opatentował układ transformatora, w którego prototypie moc wyjściowa jest trzynastokrotnie większa od wejściowej. Osiągnął to przy użyciu ósemko kształtnego rdzenia. Jego kanadyjski patent CA2594905 zatytułowany jest zatytułowany Bi-toroidowy transformator i ma datę 18 stycznia 2009. Streszczenie donosi: Wynalazek dostarcza zwiększenie sprawności transformatora ponad 100%. Transformator zawiera jedno uzwojenie pierwotne i dwa wtórne. Oba wtórne uzwojenia znajdują się na drugim toroidalnym rdzeniu, który posiada mniejszy opór magnetyczny, niż rdzeń pierwotny, na wskroś przez cały zakres operacyjny transformatora. Zatem, gdy cewki wtórne dostarczą prąd do obciążenia, wynikowe wsteczne EMF nie wróci do cewki pierwotnej, ze względu na większy opór magnetyczny. Zamiast tego, wsteczne EMF drugiej cewki podąża ścieżką najmniejszego oporu magnetycznego do dodatkowej wtórnej cewki.

Jak można zauważyć na poniższym diagramie, wtórna ramka transformatora, z prawej, jest dużo większa od pierwotnej, po lewej. Większy rozmiar daje mniejszy opór magnetyczny, zwany technicznie reluktancją. Wydaje się to pobocznym szczegółem, ale tak nie jest, jak można się przekonać z wyników testów.

W tradycyjnym transformatorze, moc płynąca w pierwotnym uzwojeniu indukuje moc w uzwojeniu wtórnym. Kiedy moc z uzwojenia wtórnego skierowana jest do obciążenia, powstaje strumień magnetyczny wstecznego EMF, który przeciwstawia się pierwotnemu strumieniowi, co wymaga dodatkowej mocy na wejściu w celu podtrzymania działania.

W tym transformatorze, ów przeciwny strumień magnetyczny kierowany jest do większej ramki o znacznie mniejszym oporze magnetycznym, i wysyłany do wtórnego uzwojenia nr 2. To dość dobrze izoluje moc wejściową od jakiejkolwiek opozycji, dając znaczne usprawnienie w wydajności.

W dokumencie patentowym Thane przytoczył test prototypu o oporności cewki pierwotnej 2,5 ohma, przewodzącej 0,29 wata. Wtórna cewka nr 1 miała 2,9 ohma i otrzymywała 0,18 wata mocy. Obciążenie nr 1 posiadało 180 ohmów i otrzymywało 11,25 watów mocy. Uzwojenie wtórne nr 2 miało 2,5 ohma i otrzymywało 0,06 wata. Obciążenie nr 2 miało 1 ohm, a otrzymywało 0,02 wata. Całkowita moc wejściowa wynosiła 0,29 wata, a moc wyjściowa - 11,51 watów, co dawało sprawność 39,6, a chociaż dokument nie stwierdza tego wprost, na uzwojenie pierwotne powinno być podany przebieg zgodny z jego częstotliwością rezonansową.

Wariacją tego ustawienia jest dodanie zewnętrznego toroidu do istniejącej ramki, jak poniżej:

Prototyp ten, jak widać, jest całkiem prostą konstrukcją. Konwencjonalna nauka mówi, że nie ma czegoś takiego, jak darmowe jedzenie, i w każdym transformatorze moc wyjściowa jest mniejsza od wejściowej. Cóż, ta prosta konstrukcja pokazuje, że nie jest tak w tym przypadku, pokazując też, że pewne dogmatyczne twierdzenia dzisiejszej nauki są całkowicie błędne.

Schemat tej wersji transformatora Thane'a wygląda następująco:

Transformator prosto z półki działa mniej więcej tak:

Oto, co czyni obecnych naukowych ekspertów twierdzącymi, że elektryczna sprawność transformatora zawsze będzie poniżej 100%.

Thane ominął to ograniczenie prostą i elegancką techniką przekierowania wstecznego impulsu magnetycznego do dodatkowej ścieżki magnetycznej o niższym oporze. Ścieżka jest tak podłączona, że cewka 1 nie ma innego wyboru, jak wysłać swoją moc przez ramkę jak poprzednio, ale impuls wsteczny ma znacznie łatwiejszą ścieżkę, która wcale nie prowadzi z powrotem do cewki 1. To podbija sprawność do ponad 100%, i łatwo może ona osiągnąć 2300% (23). Dodatkowa ścieżka wygląda jak poniżej:

Na diagramie tym nie pokazano wstecznych impulsów z cewki 3. Podążają one łatwiejszą, zewnętrzną ścieżką, przeciwstawiając się niechcianym, wstecznym impulsom z cewki 2. W całkowitym efekcie, z punktu widzenia cewki 1, niechciane impulsy wsteczne z cewki 2 nagle zanikają, pozostawiając cewce 1 warunki do wykonywania swojej pracy bez przeszkód.

Ta prosta i elegancka modyfikacja zmienia zwykły transformator w urządzenie darmowej energii, które wzmacnia moc kierowaną do wejścia i daje znacznie więcej na wyjściu. Gratulacje dla Thane'a za tą technikę.

(...)

Przetłumaczono z http://www.free-energy-info.co.uk/Chapt3.html

niedziela, 6 lipca 2014

Lawrence Tseung

Lawrence rozwinął niedawno subtelny projekt, używając bardzo podobnych zasad[, co Charles Flynn]. Wziął ramkę magnetyczną o podobnym stylu i wstawił w jedno jej ramion magnes stały. Podłączył wówczas ostry przebieg pulsujący prądu zmiennego z jednej strony, a z drugiej pobierał energię.

Pokazał trzy oddzielne tryby działania urządzenia:

Lawrence skomentował te trzy możliwe ustawienia. Pierwsze, pokazane powyżej, jest standardowym ustawieniem transformatora, z ramką zrobioną z izolowanych żelaznych podkładek, w celu obcięcia prądów wirowych, które w przeciwnym razie krążyłyby w ramce w prawą stronę (...). Jak powszechnie wiadomo, takie ustawienie nie daje nigdy na wyjściu większej mocy, niż na wejściu.

Aczkolwiek, ustawienie to można zmienić na wiele sposobów. Lawrence postanowił usunąć sekcję ramki i zastąpić ją magnesem stałym, jak to widać poniżej. Znacząco zmienia to sytuację, ponieważ magnes stały powoduje powstanie wirowego strumienia magnetycznego w ramce, zanim jeszcze na cewce wejściowej pojawi się rosnące napięcie. Jeśli moc impulsowa zostanie przyłożona w złym kierunku, jak poniżej, gdzie impulsy generują strumień magnetyczny przeciwny do strumienia z magnesu, wówczas wyjście będzie mniejsze, niż jakby magnesu w ogóle nie było.

Aczkolwiek, jeżeli prąd pulsacyjny na cewce wejściowej daje strumień magnetyczny, który wzmacnia strumień z magnesu stałego, wówczas możliwe jest, że moc wyjściowa przekroczy moc wejściową. Współczynnik sprawności (ang. COP) jest mocą wyjściową urządzenia, dzieloną przez moc wejściową, czyli dostarczaną przez użytkownika, aby urządzenie mogło działać. W tym przypadku sprawność urządzenia może być większa niż jeden:

Istnieje ograniczenie tego, jak duży może być strumień magnetyczny w ramce, gdyż jest on ograniczony materiałem, z jakiego składa się ramka. Żelazo jest najpowszechniejszym materiałem na ramki, i posiada bardzo wyraźny punkt nasycenia. Jeśli magnes jest tak silny, że punkt ten zostanie osiągnięty, zanim nadejdzie jakikolwiek impuls, wówczas nie będzie żadnego efektu. Jest to kwestia wyczucia, ale jest jasne, że magnes nie może być zbyt silny w porównaniu z wielkością ramki, oraz dlaczego.

dla przykładu, jeden z ludzi, replikując urządzenie Lawrence'a, odkrył, że nei daje ono żadnego przyrostu energii i spytał Lawrence'a o radę. Lawrence poradził mu usunąć magnes i zobaczyć, co się stanie. Zrobił tak, i natychmiast otrzymał standardowe wejście, pokazując, że zarówno jego cewka wejściowa, jak i urządzenie pomiarowe na wyjściu, funkcjonują prawidłowo. Dotarło wówczas do niego, że stos trzech magnesów, jaki poprzednio używał, był po prostu zbyt silny, ograniczył go wiec do dwóch, otrzymując natychmiast sprawność równą 1,5 (50% więcej energii na wyjściu niż na wejściu).

Przetłumaczono z http://www.free-energy-info.co.uk/Chapt3.html

wtorek, 1 lipca 2014

Ramka magnetyczna Charles'a Flynn'a

(...)

Technika stosowania wariacji magnetycznych do strumienia magnetycznego, wytwarzanego przez magnes stały, omówiona jest szczegółowo w patentach Charlesa Flynna, znajdujących się w Dodatku. Pokazał tam techniki wytwarzania ruchu liniowego, ruch wzajemny, kołowy, oraz konwersję energii, dostarczył również znacznej ilości opisów i wyjaśnień każdego z nich. Jego główny patent zawiera setkę ilustracji. Weźmy jedno zastosowanie z brzegu: twierdzi on, że znaczne wzmocnienie strumienia magnetycznego można otrzymać, używając konfiguracji, jak poniżej:

tutaj, laminowana ramka z miękkiego żelaza posiada silny magnes stały, umiejscowiony pośrodku, oraz sześć uzwojeń. Strumień magnetyczny z magnesu stałego płynie dookoła obu stron ramki.

Wszystkie patentowe szczegóły tego układu Charles'a Flynn'a znajdują się w Załączniku, począwszy od strony A - 338.

Przetłumaczono z: http://www.free-energy-info.co.uk/Chapt3.html